Hale Mirowskie – Bliźniacze hale, pierwotnie nazywane Hallami Targowymi znajdujące się na Warszawskiem Mirowie na pl. Mirowskim (stąd ich potoczna nazwa). Obie hale wybudowano w latach 1899-1901, za czasów gdy prezydentem Warszawy był rosyjski generał – Mikołaj Bibikow. Projektantami hal byli: Bolesław Milkowski (konstrukcja), Ludwik Panczakiewicz (elewacje), Apoloniusz Nieniewski, Władysław Kozłowski. Ich projekt w dużej mierze opierał się na wcześniejszych założeniach Stefana Szyllera.
Spis treści[ukryj]
1 Historia
2 Ciekawostki
3 Adres
4 Zobacz też
5 Linki zewnętrzne
//
Historia [edytuj]
Do zniszczenia w 1944 r. były największym w Warszawie obiektem handlowym. Sprzedawano tu głównie ryby i świeże warzywa. Pierwsze lata II wojny światowej hale przetrwały bez większych zniszczeń, ucierpiały dopiero podczas Powstania Warszawskiego. Na jego początku były miejscem masowych egzekucji ludności cywilnej zachodniego Śródmieścia. W nocy z 30 na 31 sierpnia 1944 r. nastąpiło natarcie Niemców. W czasie II wojny światowej hale zostały spalone, ale ich mury nadal stały. Po wojnie, początkowo nie planowano odbudowy okolic Placu Za Żelazną Bramą i Hal Mirowskich, planowano wyburzyć pozostałości budynków i utworzyć w ich miejsce park. Odstąpiono od tego planu i obydwie hale zostały odbudowane. W 1948 r. hale na krótko zaadaptowano na tymczasową zajezdnię autobusów miejskich MZK. Jeszcze w latach 40. zajezdnię przeniesiono w inne miejce.
Hala zachodnia - Mirowska – po odbudowie, została oddana do użytku 15 listopada 1962 r., jej przeznaczenie się nie zmieniło, nadal pełni funkcje handlowe. Od 1974 r. użytkownikiem hali jest "Społem" WSS Śródmieście, która w 1997 r. wykupiła zabytkowy budynek, a przyległy teren przekazano jej w wieczyste użytkowanie.
Hala wschodnia - Gwardii – po odbudowie w 1953 r. była nazywana również halą sportową, przez wiele lat po II wojnie światowej pełniła funkcję sportowo-widowiskowe. Po wojnie należała do Milicyjnego Klubu Sportowego "Gwardia" (stąd jej potoczna nazwa). Obecnie, podobnie jak pierwsza hala, pełni funkcje handlowe. Właścicielem hali jest miasto.
Ciekawostki [edytuj]
W latach 70. XX wieku do fasady hali zachodniej dodano duży modernistyczny betonowo-szklany pawilon handlowy. Skandaliczna i pośpieszna budowa obiektu spowodowała usunięcie ogromnej ilości zabytkowych elementów budynku na wysokości całego I piętra. Według historyków sztuki betonowy pawilon jest oszpeceniem i okaleczeniem zabytkowej hali od jej najbardziej reprezentacyjnej zachodniej strony.
Stan estetyki obu hal systematycznie się pogarsza od lat. 80 XX wieku. Co roku niszczeją i pękają zabytkowe dekoracje, rzeźby, detale na fasadach i elewacjach. Tymczasem wewnątrz budynków prowadzone są regularnie spektakularne inwestycje służące jedynie przędsiębiorstwom handlowo-usługowym wewnątrz budynków. Hale są jednymi z najbardziej brudnych i zdewastowanych zabytków najwyższej klasy w Polsce.
Przed wojną wnętrza hal były jasne dzięki czemu zachowywały przyjazny charakter pomimo wielkiej skali. W okresie PRL szereg poczynionych nieudolnie i bez szacunku dla zabytkowych hal modyfikacji m.in. instalacja szklanych cegieł, matowe szyby, szyby mleczne, lampy rtęciowe spowodował drastycznie niekorzystne zmiany w oświetleniu hal.
Spis treści[ukryj]
1 Historia
2 Ciekawostki
3 Adres
4 Zobacz też
5 Linki zewnętrzne
//
Historia [edytuj]
Do zniszczenia w 1944 r. były największym w Warszawie obiektem handlowym. Sprzedawano tu głównie ryby i świeże warzywa. Pierwsze lata II wojny światowej hale przetrwały bez większych zniszczeń, ucierpiały dopiero podczas Powstania Warszawskiego. Na jego początku były miejscem masowych egzekucji ludności cywilnej zachodniego Śródmieścia. W nocy z 30 na 31 sierpnia 1944 r. nastąpiło natarcie Niemców. W czasie II wojny światowej hale zostały spalone, ale ich mury nadal stały. Po wojnie, początkowo nie planowano odbudowy okolic Placu Za Żelazną Bramą i Hal Mirowskich, planowano wyburzyć pozostałości budynków i utworzyć w ich miejsce park. Odstąpiono od tego planu i obydwie hale zostały odbudowane. W 1948 r. hale na krótko zaadaptowano na tymczasową zajezdnię autobusów miejskich MZK. Jeszcze w latach 40. zajezdnię przeniesiono w inne miejce.
Hala zachodnia - Mirowska – po odbudowie, została oddana do użytku 15 listopada 1962 r., jej przeznaczenie się nie zmieniło, nadal pełni funkcje handlowe. Od 1974 r. użytkownikiem hali jest "Społem" WSS Śródmieście, która w 1997 r. wykupiła zabytkowy budynek, a przyległy teren przekazano jej w wieczyste użytkowanie.
Hala wschodnia - Gwardii – po odbudowie w 1953 r. była nazywana również halą sportową, przez wiele lat po II wojnie światowej pełniła funkcję sportowo-widowiskowe. Po wojnie należała do Milicyjnego Klubu Sportowego "Gwardia" (stąd jej potoczna nazwa). Obecnie, podobnie jak pierwsza hala, pełni funkcje handlowe. Właścicielem hali jest miasto.
Ciekawostki [edytuj]
W latach 70. XX wieku do fasady hali zachodniej dodano duży modernistyczny betonowo-szklany pawilon handlowy. Skandaliczna i pośpieszna budowa obiektu spowodowała usunięcie ogromnej ilości zabytkowych elementów budynku na wysokości całego I piętra. Według historyków sztuki betonowy pawilon jest oszpeceniem i okaleczeniem zabytkowej hali od jej najbardziej reprezentacyjnej zachodniej strony.
Stan estetyki obu hal systematycznie się pogarsza od lat. 80 XX wieku. Co roku niszczeją i pękają zabytkowe dekoracje, rzeźby, detale na fasadach i elewacjach. Tymczasem wewnątrz budynków prowadzone są regularnie spektakularne inwestycje służące jedynie przędsiębiorstwom handlowo-usługowym wewnątrz budynków. Hale są jednymi z najbardziej brudnych i zdewastowanych zabytków najwyższej klasy w Polsce.
Przed wojną wnętrza hal były jasne dzięki czemu zachowywały przyjazny charakter pomimo wielkiej skali. W okresie PRL szereg poczynionych nieudolnie i bez szacunku dla zabytkowych hal modyfikacji m.in. instalacja szklanych cegieł, matowe szyby, szyby mleczne, lampy rtęciowe spowodował drastycznie niekorzystne zmiany w oświetleniu hal.
tekst pochodzi z Wikipedii Wolnej Encyklopedii
Dzielnica dzieliła się na tzw. duże i małe getto. Jedynym ich połączeniem był wąski przesmyk skrzyżowania Żelaznej z Chłodną. Od momentu utworzenia granicy getta środkiem ul. Żelaznej duże i małe getto łączył drewniany wiadukt (uruchomiony 26. stycznia 1942, według innych źródeł 16 lutego 1942 lub 26 kwietnia 1942) przeprowadzony nad ulicą Chłodną wzdłuż Żelaznej. Wysoka na dwa piętra konstrukcja, do której z każdej strony prowadziły pięćdziesięciostopniowe schody, była największą z czterech pieszych przepraw mostowych, jakie powstały na terenie getta. Ze swoistym, gettowym humorem Żydzi nazwali to przejście "Mostem Westchnień". Ruch kołowy pomiędzy dużym a małym gettem odbywał się wąskim pasem wschodniej jezdni Żelaznej. Komunikację na skrzyzowaniu z Chłodną regulowały dwie bramy otwierane przemiennie tak, aby raz puścić jadących pomiędzy dwoma częściami getta a raz ruch "aryjski" ulicą Chłodną. Miejsce to, ze względu na wielki ruch i ciasnotę wąskiego przesmyku nazywano "Dardanelami" lub (ze względu na bestialstwo wart niemieckich i SS-manów z narożnej Nordwache) "Scyllą i Charybdą".
tekst pochodzi z Wikipedii Wolna Encyklopadia
Kościół parafialny pw. św. Karola Boromeusza w Warszawie znajduje się przy ul. Chłodnej 21 na Mirowie. Wybudowany w latach 1841-1849 w stylu neorenesansowym według projektu Henryka Marconiego.
Kościół, ufundowany w całości przez Księżniczkę Klementynę z Sanguszków Małachowską, wzniesiony został u zbiegu ulic Chłodnej i Elektoralnej na terenie istniejącego w latach 1820-1840 placu Pod Lwem, na zakończeniu Osi Saskiej. Wzorowany na rzymskiej bazylice Santa Maria Maggiore, zbudowany został na planie krzyża łacińskiego; trójnawowy, płaski strop kasetonowy oparty na żeliwnych kolumnach korynckich.
Fasada flankowana dwiema wieżami, poprzedzona trójarkadowym przedsionkiem. Na fasadzie figury apostołów Piotra i Pawła. Fronton zwieńczony tympanonem, przedstawiającym patrona kościoła, Carlo Borromiego, udzielającego sakramentu Komunii mieszkańcom Mediolanu w czasie epidemii dżumy w 1567 r. Schody przed głównym wejściem (od zachodu) ozdobione rzeźbami dłuta Ludwika Kaufmana i Pawła Malińskiego wykonanymi w latach 1849-51 i przedstawiającymi Ojców Kościoła, świętych: Augustyna, Ambrożego, Grzegorza i Hieronima.
W bocznych elewacjach znajdują się zewnętrzne nisze z rzeźbami polskich świętych i błogosławionych (m. in. bł. Wincentego Kadłubka, św. Stanisława Kostki, Szymona z Lipnicy).
Przed głównym wejściem figura Matki Boskiej Łaskawej, według projektu Andrzeja Pruszyńskiego, odlana w brązie.
Ołtarz główny nie przetrwał wojny. W prezbiterium po wojnie zawieszono XVII-wieczny obraz "Męczeństwo św. Andrzeja" autorstwa śląskiego artysty Michaela Willmana.
Kościół wspominany w XIX-wiecznych dziennikach podróży (ul. Chłodna była główną arterią wylotową Warszawy). Restaurowany był w latach 1854, 1870, 1856 i 1870.
Po klęsce powstania warszawskiego hitlerowcy wysadzili prezbiterium i kaplice boczne. Odbudowany po wojnie (1956).
Kościół, ufundowany w całości przez Księżniczkę Klementynę z Sanguszków Małachowską, wzniesiony został u zbiegu ulic Chłodnej i Elektoralnej na terenie istniejącego w latach 1820-1840 placu Pod Lwem, na zakończeniu Osi Saskiej. Wzorowany na rzymskiej bazylice Santa Maria Maggiore, zbudowany został na planie krzyża łacińskiego; trójnawowy, płaski strop kasetonowy oparty na żeliwnych kolumnach korynckich.
Fasada flankowana dwiema wieżami, poprzedzona trójarkadowym przedsionkiem. Na fasadzie figury apostołów Piotra i Pawła. Fronton zwieńczony tympanonem, przedstawiającym patrona kościoła, Carlo Borromiego, udzielającego sakramentu Komunii mieszkańcom Mediolanu w czasie epidemii dżumy w 1567 r. Schody przed głównym wejściem (od zachodu) ozdobione rzeźbami dłuta Ludwika Kaufmana i Pawła Malińskiego wykonanymi w latach 1849-51 i przedstawiającymi Ojców Kościoła, świętych: Augustyna, Ambrożego, Grzegorza i Hieronima.
W bocznych elewacjach znajdują się zewnętrzne nisze z rzeźbami polskich świętych i błogosławionych (m. in. bł. Wincentego Kadłubka, św. Stanisława Kostki, Szymona z Lipnicy).
Przed głównym wejściem figura Matki Boskiej Łaskawej, według projektu Andrzeja Pruszyńskiego, odlana w brązie.
Ołtarz główny nie przetrwał wojny. W prezbiterium po wojnie zawieszono XVII-wieczny obraz "Męczeństwo św. Andrzeja" autorstwa śląskiego artysty Michaela Willmana.
Kościół wspominany w XIX-wiecznych dziennikach podróży (ul. Chłodna była główną arterią wylotową Warszawy). Restaurowany był w latach 1854, 1870, 1856 i 1870.
Po klęsce powstania warszawskiego hitlerowcy wysadzili prezbiterium i kaplice boczne. Odbudowany po wojnie (1956).
1 komentarz:
Jak zwykle u Warszawiaka ujęcia najlepsze.........zdjęcia fantastyczne..............czekam na następne... dzięki Tobie zwiedzę całą Stolicę... pozdrówki...Groszkin
Prześlij komentarz